<<Σκοπός της τέχνης είναι να δώσει στην ζωή σχήμα...>> (Ουίλιαμ Σαίξπηρ).

Μέσα από την τέχνη καταλαβαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου, αντιλαμβάνεσαι την ζωή με έναν πιο κριτικό τρόπο, αρχίζεις να αποκτάς μία ευαισθησία, ξεκινά να ανοίγει το μυαλό σου, απελευθερώνεσαι από κοινωνικά κόμπλεξ. Στην ουσία ξεκινάς να ζεις μία καλύτερη ζωή. Όλα αυτά όπως αντιλαμβανόμαστε είναι λίγα από τα οφέλη της τέχνης. Πως εξηγείται λοιπόν η σχεδόν πλήρης απουσία της από το εκπαιδευτικό μας σύστημα το οποίο <<διαμορφώνει>> τις προσωπικότητες των παιδιών για να τους αυριανούς πολίτες; Το περίεργο είναι ότι αυτή η παραμέληση/ παραγκώνιση συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, όταν στις άλλες χώρες της Ευρώπης αποτελεί προτεραιότητα. Οι εκπαιδευτικοί τις περισσότερες φορές στριμώχνουν από υποχρέωση το μάθημα της τέχνης ανάμεσα στην ύλη που έχουν προγραμματίσει να κάνουν στα άλλα μαθήματα. Μερικά από τα λόγια των εκπαιδευτικών που θεωρούν ότι η τέχνη είναι χάσιμο χρόνου είναι: <<η τέχνη είναι πολυτέλεια, η τέχνη είναι μόνο για αυτούς που έχουν κάποιο ταλέντο, η τέχνη είναι λιγότερο σημαντική από άλλα μαθήματα όπως τα μαθηματικά και την γλώσσα, μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς την τέχνη, η τέχνη είναι ένα ευχάριστο <<χόμπι>> και άλλα πολλά. Μακάρι να ήξεραν όλοι αυτοί οι εκπαιδευτικοί ότι η τέχνη παίζει καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών για να γίνουν αυριανοί πολίτες. Με την τέχνη εκφράζεις τα συναισθήματα σου, τους προβληματισμούς σου. Πολύ σημαντικό είναι ότι προωθεί τους νέους να σηκωθούν από τον <<καναπέ>>, να ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό και να αποκτήσουν ερεθίσματα. Παράλληλα είναι σημαντικό να γνωρίζουμε να γνωρίζουμε ότι η τέχνη δεν είναι μόνο η εξειδικευμένη γνώση. Μπορεί να είναι ένας απλός πίνακας, ένα τραγούδι, ένας στίχος, μία φωτογραφία, ένα βιβλίο κ.α. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι χρειαζόμαστε περισσότερη τέχνη στα σχολεία για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και εμείς και τα παιδιά μας, να ξεπερνάμε τις δυσκολίες της καθημερινότητας και να γίνεται η ζωή μας πιο συναρπαστική. 

Σαραντουλάκη Μαρία 7642